Metoda shumë e suksesshme japoneze për edukim të fëmijëve

Në Japoni përdoret një metodë unike për edukimin e fëmijëve, pasi u japin fëmijëve të njëjtën kujdes që i japin një bime që ka nevojë për ushqim, trajnim dhe krasitje, në mënyrë që të rritet siç duhet.

Momenti i zhvillimit të shkathtësive të caktuara në fëmijës varet nga rëndësia që kultura i jep këtyre aftësive, shkruan ShkodraNews. Prandaj, në Japoni, ku gjëra të tilla si demonstrimi sa më pak të jetë i mundur i emocioneve dhe ndjeshmëria e tyre vlerësohen shumë, fëmijët mund të priren të zhvillojnë këto zakone në një moshë të re.

Le të shohim disa karakteristika specifike të metodës arsimore të prindërve japonezë.

Teknikat japoneze të rritjes së fëmijëve bazohen kryesisht në konceptin e varësisë së fëmijëve nga nëna e tyre. Nga momenti i lindjes, nënat krijojnë një lidhje intime me fëmijët e tyre dhe vazhdojnë ta përforcojnë këtë lidhje gjatë gjithë fëmijërisë së tyre.

Një ekzaminim multi-kulturor i praktikave të hershme të arsimit të fëmijërisë thotë se prindërit japoneze tradicionalisht drejtojnë dhe krijojnë detyrat dhe përgjegjësitë për fëmijët (ushqimin, banje, etj .. ), madje edhe gjatë adoleshencës. E kundërta e mësimit të fëmijëve për të qenë autonomë dhe të pavarur.

Zhvillimi i kësaj varësie ekstreme është i preferuar për modelimin, negocimin dhe teknikat disiplinore, kur është fjala për edukimin e një fëmije me vlera morale dhe sociale në Japoni.

ShkodraNews shkruan se për nënat japoneze është një traditë e bazuar në lidhjen intime që ata krijojnë me fëmijët e tyre, në vend se të mbështeten në dënimin apo në mënyra të tjera për të bindur dhe detyruar fëmijët të sillen në mënyrë të përshtatshme.

Nënat japoneze përcaktojnë arsimin, kohën e pastrimit dhe gjithashtu rrugët profesionale që fëmijët e tyre do të zhvillojnë dhe ndjekin. Duke u nisur nga kjo teknikë e edukimit, fëmijët japonezë mësojnë të binden me zell dhe të mbështeten në udhëzimet dhe këshillat e prindërve të tyre.

Roli i nënës është që të jetë jashtëzakonisht e kujdesshme dhe selektiv në marrjen e vendimeve ekskluzive se ku shkojnë fëmijët, çfarë hanë, cilat aktivitete bëjnë dhe çfarë përdorin.

Gjëra të tilla si të marrin dado, të dalin netëve pa fëmijët ose udhëtime fundjavë vetëm për nënat dhe baballarët, nuk janë shumë të zakonshme dhe as  shihen në kulturën japoneze.

Ndërsa prindërit perëndimore priren të jenë të prerë me fëmijët e tyre (p.sh. me anë të urdhrave verbale dhe ndëshkim), nënat japoneze janë të njohura për mësimin e vazhduar që i bëjnë fëmijëve të tyre se si veprimet mund të ndikojnë ndjenjat e të tjerëve, duke përfshirë edhe ndjenjat e kafshëve dhe objektet.

Fëmijët japonezë, që në moshë të re, fillojnë të absorbojnë rëndësinë e konsiderimit të të tjerëve përpara se të veprojnë.

Prindërit mbikëqyrin fëmijët dhe janë pranë tyre gjatë arsimimit të tyre, ata udhëheqin zhvillimin e tyre me qëllim të krijimit të një rutine dhe një modeli të saktë të sjelljes.

Kultura japoneze konsiderohet shumë rigoroze dhe shumë prindër të huaj mendojnë se zbatohen rregulla tepër strikte. Përkundër kësaj, ky nuk është gjithmonë rasti. Ndërsa prindërit perëndimorë janë më të fokusuar në zbatimin e rregullave dhe imponimin e dënimeve, prindërit japonezë priren të vendosin më shumë rregulla dhe të mos i besojnë dënimit.

Në Japoni, fëmijët janë pjesë e grupeve të vogla (sportive, kulturore, klube brenda ose jashtë shkollës), të cilat theksojnë rëndësinë e bashkëpunimit dhe harmonisë.

Presioni social i këtyre grupeve vepron si një agjent rregullator, duke kërkuar indirekt përmbushjen dhe mësimin e fëmijëve për sjelljen dhe bindjen e duhur.